چه غم ز بی کلهی آسمان کلاه من است زمین بساط و در ودشت بارگاه من است
گدای عشقم و سلطان وقت خویشتنم نیاز و مسکنت وعجز وغم سپاه من است
زنند طعنه که اندر جها پناهت نیست به جان دوست همان نیستی پناه من است
به روز حشرکه اعمال خویش عرضه دهند سواد زلف بتان نامه ی سیاه من است
به رندی این هنرم بس که عیب کس نکنم کس ار زمن نپذیرد خدا گواه من است
مرا به حال مستی نگر که تا بینی جهان وهر چه دراوهست دستگاه من است
هزار مرتبه بر تربتم گذشت و نگفت که این بلاکش افتاده خاک راه من است
این روزا دلم یه کم گرفته ، یه کم سردر گمم ، از این که نمی دونم باید چی کار کنم . . . کاش می شد از آینده خبر داشت تا کمتر مرتکب اشتباه شد. دلگیرم از یکنواختیه این روزا ، از این که همیشه کارا اون جوری که دوست داری پیش نمی رن ، از این که یه دفعه چند تا در بسته پشت سر هم جلوت ظاهر می شن . . .
یکی دو روز قبل زنگ زدم زدم مدیر کاروان حج پارسال حالشو بپرسم ، می دونستم قرار بود امسال با کاروان دخترا تو اردیبهشت ماه بره ، بعد از اون دیگه ازش خبر نداشتم. وقتی گوشیو برداشت صداش قطع و وصل می شد ، گفتم حاج آقا جاتون بده بعداً زنگ می زنم ، گفت اتفاقاً الآن بهترین جای دنیا هستم ، تازه نماز مغرب تموم شده و من روبروی گنبد خضراء وایسادم . . . یه حالی شدم ، دلم خیلی گرفت . . .
امسال هم با کاروان دخترا رفته بود و هم با کاروان پسرا ، خوش به سعادتش .
تو چند روزی که گذشت رفتم کارآموزی و برگشتم . راستش باید اعتراف کنم که یه جورایی کم آوردم ، با این که خودم همیشه پایه ی کارای سخت و طاقت فرسا بودم ولی وقتی می بینمم افرادی هستند که دور از خانوادشون 25 روز در ماه روزی 13 ساعت از 6 صبح تا 7 بعد از ظهر تو یه جای دورافتاده از شهر زیر گرمای آفتاب کار می کنن تا بتونن آرامش خودشون و خانواده رو تأ مین کنن ، یه جورایی بهشون قبطه می خورم.
به کارگرایی حسودیم میشه که این همه سختی می کشن تازه خیلی از چیزایی که ماها رعایت نمی کنیم رو هم رعایت می کنن ، به این که همشون واسه کارشون احساس مسئولیت می کنن ، به این که هیچ کدومشون حاضر نیستن از زیر کار خودشون در برن تا فشار کارشون رو دوش بقیه بیفته ، به این که نه تنها زیرآب هم رو نمی زنن بلکه حاضرند اشتباهات همدیگه رو با همدیگه جبران کنن ، به این که با این همه فشار حاصل از کاربازم همیشه با هم با خنده و مهربونی برخورد می کنن ، به این که یکیشون 3 ، 4 روزه دنباله این که یک میلیون پولی رو که پس انداز کرده کجا سرمایه گذاری کنه تا سودش حلال باشه . . .
یه بدی ای که اونجا داشت احساس می کردم که آدم اونجا محدود میشه و ارتباطش با خیلی چیزا قطع میشه ، یه دلیل دیگه هم که وجود داشت این بود که سخته تو جمعی قرار بگیری و عین اونا کار کنی و مثل اونا پولی نگیری ، البته خوب که فکر می کنم می بینم اینا همش بهونست ؛ راستش دفعه ی اولی بود تو زندگیم ، که حس کردم هنوز خیلی بچه ام ، هنوز خیلی تلخی های زندگی رو نچشیدم ، هنوزنیازمجبورم نکرده ، هنوز خیلی چیزا رو باید بفهمم . . .
اینم از دست آورد های کارآموزیمه ، بالاخره فهمیدم بزمجه چه شکلیه :
...............................................
فاطمه با خدا راز و نیاز می کرد. ناگهان در خود احساس دردی شدید کرد، چه می دانست که خدا چه سرنوشت افتخار آمیزی برای او و نوزادش رقم زده است. فاطمه به دنبال پناهگاهی می گشت، مأمنی که او را از چشم مردم پنهان کند، و را در برابر خود دید. فاطمه قدم به درون خانه کعبه گذارد.و این تقدیر الهی بود که مرد خدا در خانه خدا قدم به صحنه حیات پر افتخار خود بگذارد...
میلاد امیر المومنین را تبریک میگم.
.............................................................................................
بعد از کلی ماجرا و بعد از گذشتتن آقای انسان شناس از مراسم پر خیر و برکتشون ، انشاءالله فردا صبح داریم می ریم کار آموزی ،جاده ی ساوه – همدان ، معلوم نیست چند روز بمونیم 3،4 روز یا بیشتر ، احتمالاً دست خودمونه ، اگه بدرد بخور باشه بیشتر می مونیم . قراره زحمت رسوندن به اونجا هم خان داداشم بکشه . . .
این شعر از پروین رو خیلی دوست دارم ، خلاصه ی کلامش اینه که :
خدا گر زحکمت ببندد دری زرحمت گشاید در دیگری
البته چون زیاد بود ، بیت های آخرشو حذف کردم ، اگه دوست داشتین خودتون بخونید.
زندگی پستی و بلندی زیاد داره ،یادمون باشه فقط باید به خدا توکل کنیم ...
پيرمردي مفلس و برگشته بخت روزگاري داشت ناهموار و سخت
هم پسر، هم دخترش بيمار بود هم بلاي فقر و هم تيمار بود
اين ، دوا مي خواستي ، آن يك پزشك اين غذايش آه بودي ، آن سرشك
اين ، عسل مي خواست ، آن يك شوربا اين لحافش پاره بود، آن يك قبا
روزها مي رفت بر بازار و كوي نان طلب مي كرد و مي برد آبروي
دست برهرخودپرستي مي گشود تا پشيزي بر پشيزي مي فزود
هر اميري را روان مي شد زِ پي تا مگر پيراهني بخشد به وی
شب به سوي خانه مي آمد زبون قالب از نيرو تهي، دل پر زِ خون
روز سائل بود و شب بيماردار روز از مردم ، شب از خود شرمسار
صبحگاهي رفت و از اهلِ كرم كس ندادش نه پشيز و نه درم
از دري مي رفت حيران بر دري رهنورد ، اما نه پايي نه سري
ناشمرده ، برزن و كوئي نماند ديگرش پاي تكاپويي نماند
درهمي در دست و در دامن نداشت ساز و برگِ خانه برگشتن نداشت
رفت سوي آسيا هنگامِ شام گندمش بخشيد دهقان يك دو جام
زد گره در دامن آن گندم ، فقير شد روان و گفت كاي حيِّ قدير
گر تو پيش آري به فضل خويش دست برگشائي هر گره كَايّام بست
چون كنم يارب، دراين فصل شتا من عليل و كودكانم ناشتا
مي خريد اين گندم اَر يك جاي كس هم عسل زان مي خريدم ،هم عدس
آن عدس در شوربا مي ريختم وان عسل ، با آب مي آميختم
درد اگر باشد يكي، دارو يكي است جان فداي آنكه دردِ او يكي است
بس گره بگشوده اي ، از هر قبيل اين گره را نيز بگشا اي جليل
اين دعا مي كرد و مي پيمود راه ناگه افتادش به پيش ِپا ، نگاه
ديد گفتارش فساد انگيخته وان گره بگشوده ، گندم ريخته
بانگ برزد، كاي خداي دادگر چون تو دانايي نمي داند مگر
سالها نردِ خدايي باختي اين گره را زان گره نشناختي
اين چه كار است ،اي خداي شهر و دِه فرقها بود اين گره را زان گره
چون نمي بيند ، چو تو بيننده اي كاين گره را برگشايد ، بنده اي
تا كه بر دست ِ تو دادم كار را ناشتا بگذاشتي بيمار را
هرچه در غربال ديدي ، بيختي هم عسل، هم شوربا را ريختي
من ترا كي گفتم اي يار عزيز كاين گره بگشاي و گندم را بريز
ابلهي كردم كه گفتم اي خداي گر تواني اين گره را برگشاي
آن گره را چون نيارستي گشود اين گره بگشودنت ديگر چه بود
من خداوندي نديدم زين نمط يك گره بگشودي و آنهم غلط
الغرض، برگشت مسكين دردناك تا مگر برچيند آن گندم ز خاك
چون براي جستجو خم كرد سر ديد افتاده يكي هميانِ زر
سجده كرد و گفت كاي ربِّ وَدود من چه دانستم ترا حكمت چه بود
هر بلايي كز تو آيد رحمتي است تا كه فقري را دهي آن دولتي است
...
من به مردم داشتم روي نياز گرچه روز و شب ، در حق بود باز
در تو پروين نيست فكر و عقل و هوش ورنه ديگ حق نمي افتد زِ جوش
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
راستی فردا روز ولادت امام باقر روهم تبریک می گم.
السلام علیک یا حجة الله
سلام برتو ای امام ، ای جان جانان ، ای عزیز عزیزان ، ای ماه تابان و ای خورشید پشت ابر.
مولای من گمان نمی کردم روزی فرا رسد که بخواهیم ازغربت شما سخن بگوییم. مگر می شود کسی که همه ی هستی به طفیل او و برکت وجودش پا برجاست ، و مومن و کافر از کنار سفره ی او روزی می خورند ، ناشناخته بماند؟! مگر می توان باورکرد که سرچشمه ی آب حیات و اقیانوس بی کران رحمت الهی ، مطرود لب تشنگان گردد؟! و مگر می توان پذیرفت که انتقام گیرنده ی خون خدا ، همچون جد شهیدش غریب و مظلوم واقع گردد؟
(با تشکر از عج)
به امید ظهورت هستم ، هر چند مفهوم این انتظار را واقعاً درک نکنم و اگرچه که انتظار برایم بسیار سخت است ، اما ...
..............................................
امشب فینال جام ملت های اروپا بین آلمان و اسپانیا
با این که خیلی بازی اسپانیا تو این جام رو دوست دارم و با این که به نظر می رسه شانسش بیشتر باشه ، ولی ته دلم میگه این آلمانی که من می شناسم ، طبق معمول کار خودشو می کنه.
البته این قدر خسته ام که شاید وسط بازی خوابم ببره.
یالطیف
اول این که یاد دبیرستان افتادم و نوشته ی زیر که خیلی دوسش داشتم.
الآن مهدی ( داداش کوچیکه ) سر جلسه ی کنکوره. می خوام که خیلی براش دعا کنین ، خیلی.
پروردگارا به درگاه تو پناه مي آورم و تو نيز پناهم بخش تا موجودي آزمند و خويشتن دوست نباشم. پروردگارا، مگذار که صولت خشم، حصار بردباري مرا در هم شکند و حمله حسد، مناعت فطرت مرا به خفت و مذلت بکشاند. پروردگارا روا مدار که سر به دنبال هوس بگذارم و در ظلمات جهل و ضلال، از چراغ هدایت به دور افتم و بیغوله را از شاهراه بازنشناسم.
روا مدار که به خواب غفلت فرو افتم و کیفر غفلت خویش ببینم ،روا مدار که به خاطر هوس خویش، پای بطلان بر عنوان حق گذارم و باطل را بر حق برگزینم. ،پروردگارا مگذار دامان وجودم به پلیدی های گناه بیالاید و مگذار که معصیت ها را -هر چه هم کوچک باشد- کوچک بشمارم و نسبت به ملاهی و مناهی بی پروا باشم.
به تو پناه می برم و از تو می خواهم که مرا پناه دهی و آتش نخوت و غرور به خرمن اعمال در نیندازی.
الهی روا مدار که پنهان ما از پیدای ما ناستوده تر باشد و در ورای صورت آراسته ی ما سیرتی زشت و ناهموار نهفته باشد.
یا ارحم اراحمین
بعدم این که بالاخره امتحانا هم تموم شد ، اقرار می کنم روزای آخردیگه داشتم کم می آوردم ، ترم آخری 24 واحد با کلی پروژه و ارائه و تحقیق گرفته بودم. یکی نیست که بهم بگه آخه "دیوونه" میذاشتی مثل بچه ی آدم کم کم واحد می گرفتی سال دیگه کنکور می دادی. ( البته بعضیا بهم گفته بودنا منتها کو گوش شنوا ... )
شانس بیارم فقط درسیو نیوفتم. اگه همش پاس بشه ، می مونه کارآموزی به علاوه ی 2 واحد پروژه که تو تابستون برداشتم.
تازه هفته ی بعدم باید پاشم برم دانشگاه یکی یکی پروژه ها رو تحویل بدم.7 ، 8 روز دیگه هم باید پاشم با یکی دیگه مثل "خودم" بریم کارآموزی ، احتمالاً جاده ی ساوه – همدان .
280 ساعت ؟ کی حال داره ؟ کاش بشه آخراشو پیچوند.
بعدشم که یه آدم بی کار و الاف که اگه شبانه قبول نشه ...
خدایا کمکم کن همیشه یادم نره تو کنارمی ، نه این که فقط تو سختی ها یادت بیفتم .
BLOGFA.COM