تبليغاتX
جولای خدا

بازم یه شعر خوب ازسید حمیدرضا برقعی خوندم:

عصر یک جمعه دلگیر دلم گفت: بگویم بنویسم که چرا عشق به انسان نرسیده است؟

                                                                   چرا آب به گلدان نرسیده است؟

                                                                   چرا لحظه‌ی باران نرسیده است؟

و هرکس که در این خشکی دوران به لبش جان نرسیده است

                                                                     به ایمان نرسیده است

                                                                                 و غم عشق به پایان نرسیده است

           بگو حافظ دلخسته ز شیراز بیاید                     بنویسد که هنوزم که هنوز است

چرا یوسف گمگشته به کنعان نرسیده است؟

چرا کلبه احزان به گلستان نرسیده است؟

دل عشق ترک خورد              گل زخم نمک خورد 

زمین مرد، زمان بر دوشش غم و اندوه به انبوه فقط برد، فقط برد، زمین مرد، زمین مرد.

خداوند گواه است دلم چشم به راه است و در حسرت یک پلک نگاه است

ولی حيف نصیبم فقط آه است

تویی آئینه روی من بی چاره سیاه است و

جا دارد از این شرم بمیرم که بمیرم.

                                       و همین آه! خدایا! برسد کاش به جایی، برسد کاش صدایم به صدایی...

 

عصر این جمعه دلگیر وجود تو کنار دل هر بیدل آشفته شود حس؛ تو کجایی گل نرگس

به خدا آه نفس‌های غریب تو که آغشته به حزنی است ز جنس غم و ماتم

زده آتش به دل عالم و آدم

مگر این روز و شب رنگ شفق یافته، در سوگ کدامین غم عظمی به تنت رخت عزا کرده ای؟ ای عشق مجسم! که به جای نم شبنم، بچکد خون جگر دم به دم از عمق نگاهت

نکند باز شده ماه محرم که چنین می‌زند آتش به دل فاطمه آهت

به فدای نخ آن شال سیاهت به فدای رخت ای ماه!

بیا صاحب این بیرق و این پرچم و این مجلس و این روضه و این بزم تویی آجرک الله!

عزیز دو جهان یوسف در چاه

                           دلم سوخته از آه نفس‌های غریبت

                                                          دل من بال کبوتر شده، خاکستر پر پر شده

همراه نسیم سحری روی پر فطرس معراج نفس گشته هوایی و سپس رفته به اقلیم رهایی به همان صحن و سرایی که شما زائر آنی

                               و خلاصه شود آیا که مرا نیز به همراه خودت، زیر رکابت ببری تا بشوم کرب و بلایی

 به خدا در هوس دیدن شش گوشه دلم تاب ندارد

                                                     نگهم خواب ندارم

                                                                 قلمم گوشه دفتر غزل ناب ندارد

                                                                                   شب من روزن مهتاب ندارد

همه گویند به انگشت اشاره مگر این عاشق بیچاره دلداده دلسوخته ارباب ندارد ...

تو کجایی؟ تو کجایی؟ شده‌ام باز هوایی شده‌ام باز هوایی...

+ نوشته شده در  جمعه شانزدهم اسفند 1387ساعت 11:7  توسط مسعود  | 
این مطلب رو اتفاقی تو یه وبلاگ به اسم "عاشق ابدی خدا " خوندم .

               شاعر و فرشته ای با هم دوست شدند

                   فرشته پری به شاعر داد

                 و شاعر شعری به فرشته

                  شاعرپر فرشته را لای دفتر شعرش گذاشت

                  و شعر هایش بوی آسمانی گرفت

                   و فرشته شعر شاعر را زمزمه کرد

                   و دهانش مزه ی عشق گرفت ...

                        

                 خدا گفت : دیگر تمام شد ...

                 دیگر زندگی برای هردوتان دشوار می شود ...

                 زیرا شاعری که بوی آسمان را بشنود  زمین برایش کوچک است

                 و فرشته ای که مزه ی عشق را بچشد آسمان....!   

.........................................................................................

این روزا افتادم دنبال کارو زندگی ، خدایا تو این زمینه هم مثل همیشه کنارم باش ...

 

+ نوشته شده در  جمعه نهم اسفند 1387ساعت 19:21  توسط مسعود  |